Abstract
Ushbu maqolada o‘zbek adabiy tili va shevalar o‘rtasidagi bir-biriga moslashish jarayonlarini tadqiq etishning zamonaviy metodologik mexanizmlari atroflicha yoritilgan. An’anaviy dialektologik yondashuvlar bilan bir qatorda, korpus lingvistikasi, sotsiolingvistik tahlil hamda lingvogeografik xaritalash usullarining nazariy-amaliy ahamiyatini asoslashga harakat qilingan. Tadqiqotda milliy o‘ziga xoslikni saqlagan lisoniy shaxsning nutqiy kompetensiyasida dialektal so‘zlarning o‘rni, shevaga xos leksik birliklarning adabiy me’yorga o‘tish bosqichlari tahlil qilingan.
References
1. Мирзиёев Ш.М. Янги Ўзбекистон тараққиёт стратегияси асосида демократик ислоҳотлар йўлини қатъий давом эттирамиз. – Тошкент: Ўзбекистон, 2022. – 456 б.
2. Поливанов Е.Д. Введение в языкознание. — М.: Учпедгиз, 1928.
3. Юнусов Ғ.О. Ўзбек тили диалектологияси. — Тошкент: Ўзбекистон, 1960.
4. Эгамов В. Ўзбек тилида диалектлар ва уларнинг ўрганилиши. — Тошкент: Фан, 1992.
5. Эназаров Т. Диалектология методологияси. Монография. – Тошкент: Innovatsiya-Ziyo, 2020. – 152 б.
6. Ражабов Н. Ўзбек шевашунослиги. Дарслик. – Тошкент: Ўқитувчи, 1996.
7. Решетов В.В., Шоабдураҳмонов Ш. Ўзбек диалектологияси. Дарслик. – Тошкент: Ўқитувчи, 1978.
8. Ҳасанов А. Ўзбек адабий тилидаги лексик бўшлиқларни тўлдиришнинг диалектал асослари. Монография. – Тошкент: Bookmany print, 2022. – 131 б.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.